Recensies

*De Limburger / juli 2013 / Maurice Wiche / WMC 2013

Een andere Limburgse dirigent die geen WMC overslaat is Frenk Rouschop. De Sint Geertruidenaar lijkt eeuwig patent te hebben op zijn jongensachtig voorkomen, maar dat verandert als hij het stokje hanteert: gedreven zet hij felle puntjes, heldere strepen of zwierige krullen op het orkestdoek. Rouschop verleidde zijn musici tot slinkse kleurmengingen, verfijnd samenspel en een gepassioneerde melodievoering.

*De Limburger / october 2010 / Maurice Wiche / LBM-Bondsconcours Roermond

Muisstil is het in de zaal als “Bellum et Pax” klinkt. Gek is dat niet: er zijn prima solisten, de totaalklank is volwassen en alle geledingen zijn goed bezet. Maar bovenal is hier dirigent Frenk Rouschop aan het werk die de wereld áchter de noten hoorbaar maakt. Ook “Funfair” wordt onder zijn handen een boeiende rit met onder meer een prachtig uitgespeeld zangerig middendeel.

*De Limburger / augustus 2009 / Maurice Wiche / WMC 2009

Het orkest zette zonder meer een puike prestatie neer. Wat wil je ook met iemand als Frenk Rouschop ervoor. Ook alweer een dirigent die het volgens mij helemaal heeft. Combineert een heldere slag met beleving en vindt een natuurlijke balans tussen controleren en stuwen. Een genot om de man bezig te zien en te horen wat er onder zijn leiding klinkt natuurlijk. En dat mag er zijn.

*Limburgs Dagblad / october 2000 / Jos Frusch / LBM-Bondsconcours 2000 Heerlen

Voor de 2de keer tijdens een Bondsconcours lieten Frenk Rouschop en zijn orkest horen op Concertdivisie-niveau te kunnen musiceren. De beheerst uitgevoerde sfeerschilderingen klonken huiveringwekkend mooi, het samenspel was virtuoos en vlekkeloos. Een feest om naar te luisteren.

*Limburgs Dagblad / juli 1997 / Jef Brauers / WMC 1997

Een gedreven Frenk Rouschop leidde het orkest (in zowel “Avalon” als ook “Diversions of a Bass Theme”) naar een ware explosie. Technisch kunnen, flair en muzikaliteit gingen daarbij hand in hand. De dynamische aanpak leidde bij vlagen tot een naar de keel grijpende spanning. Ondanks de vaak forse klank, bleef er in alle opzichten sprake van zuiver spel.

*Limburgs Dagblad /juli 1997 / Jos Frusch / WMC 1997

Het orkest uit Boxtel bracht zaterdagavond de beste muziek in de Rodahal. Voor het eerst was het verplichte werk meer dan alleen geluid. Onder leiding van Frenk Rouschop slaagde het orkest erin om de polyfone contouren te laten horen door zich niet van de wijs te laten brengen door de vele effecten.

*Vakblad St. Caecilia / januari 1997 / Cunéra van Lier / Nationale Kampioenschappen 1997
Hilversum

De optimale communicatie tussen dirigent en orkest resulteerde in perfect op elkaar afgestemd orkestspel met een steeds evenwichtige totaalklank. Zowel in de ragfijne passages, waarin de solisten alle ruimte kregen, als in de volumineuze tutti-gedeelten klonk het orkest heel transparant, elke noot was hoorbaar en stond op de juiste plek. Frenk Rouschop hield de luisteraars gevangen door ze steeds nieuwe blikken te gunnen op het kaleidoscopische werk. Het bruiste, het knisperde en er werd vanuit de tenen muziek gemaakt. Prachtig!